J.C. TORNADO ROSA GLAUCA x CZ
KOCUR


©2004 Joanna Koniarska
 
 
Pochodzenie angory nie zostało do końca wyjaśnione. Koty takie znano w Turcji już w zamierzchłych czasach i traktowano jak dachowce. Jest to bowiem rasa naturalna, powstała bez ingerencji człowieka. 
Turecka angora nazwę swoją zawdzięcza stolicy kraju – Ankarze, w starożytności zwanej Angorą.

Ozdoba salonów

Angory są pierwszymi półdługowłosymi kotami, które pojawiły się w Europie. Prawdopodobnie przywieziono je do Francji już w XVI w. dzięki staraniom przyrodnika Nicolasa-Caude’a Fabri de Peirese. Do Włoch dotarły sto lat później. Szybko stały się ozdobą salonów.
Tureckie angory uważane są za protoplastów kotów perskich. W XIX w. Ich popularność znacznie zmalała, gdyż hodowcy zainteresowali się właśnie długowłosymi persami. Angorom groziło wtedy wyginięcie. Z pomocą przyszedł jednak rząd turecki, który objął rasę ochroną. Opracowano program hodowli, a jego realizację powierzono ogrodowi zoologicznemu w Ankarze. Stamtąd na początku lat 60. XX w. jedna para trafiła do Stanów Zjednoczonych i zapoczątkowała linię hodowlaną. Mniej więcej w tym samym czasie angory pojawiły się na Wyspach Brytyjskich, gdzie zaczęto je krzyżować z innymi kotami. Rasę uznano w USA na początku lat 70. XX w., a w Europie pod koniec lat 80.